Ήπια (;) προσαρμογή

Ένα χρόνο περίπου μετά την κορύφωση τιμών, η αγορά αλλάζει, όπως αλλάζει και η συμπεριφορά των “παικτών” της. Από επαγγελματικό ενδιαφέρον, αλλά   και από περιέργεια παρακολουθώ και συζητώ κατά καιρούς με συναδέλφους διαφορες ειδικές περιπτώσεις.  Σήμερα λοιπόν συζητούσαμε στο γραφείο την περίπτωση ενός μικρού διαμερίσματος στην ευρύτερη περιοχή του Κολωνακίου. Πρωτοβγήκε στην αγορά το 2007 με τιμή πάνω από 300.000 Ευ. Τότε το είχαμε θεωρήσει όλοι σημαντικώς υπερτιμημένο, καθώς μια ρεαλιστικότερη τιμή ήταν κάπου  στις 200.000-230.000 Ευ. Ωστόσο η συνάδελφος που ασχολήθηκε το δούλεψε με συνέπεια, πήρε μάλιστα και προσφορά αρκετά πάνω από τις 230.000 Ευρώ μέσα στο 2008.

Ο ιδιοκτήτης δεν τη δέχτηκε. Το ακίνητο παρέμεινε στην αγορά και πριν απο λιγο καιρό, όλως τυχαίως, άλλη συνάδελφος το βρήκε και πάλι. Η ζητουμενη τιμή του; Κάτω από τις 200.000 Ευ. Μάλιστα τις τελευταίες εβομάδες η τιμή έπεσε κι άλλο. Φαίνεται μάλιστα ότι ο ιδιοκτήτης εφαρμόζει μια τακτική κάπως σταδιακής προσαρμογής πλεον αφαιρώντας κάθε τόσο περίπου 2%. Ήπιο, θα μου πείτε. Αλλά, έχει ήδη προηγηθεί δραστική αναπροσαρμογή πάνω από 30% (στη ζητουμένη πάντοτε, ποτέ το συγκεκριμένο ακίνητο δεν είχε σοβαρές ελπίδες να πωληθεί στην αρχική ζητουμένη τιμή).

Επί πολλά χρόνια, ειδικά οι νεώτεροι συνάδελφοι, είχαν μεγάλο πρόβλημα με ιδιοκτήτες που είχαν υπερτιμήσει τα ακίνητά τους. Ειδικώς στις “καλές” περιοχές, τους συμπεριφέρονταν άκομψα (ήπιος χαρακτηρισμός), ακόμη και εάν τους έφερναν εκπληκτικές προσφορές. Φαίνεται ότι η κρίση επιφέρει προσαρμογή και στη μεριά των ιδιοκτητών.

Μόνο που ίσως η προσαρμογή δεν είναι πάντοτε τόσο ήπια.