Το τέλος της μεσιτείας (;)

Καθώς η χώρα διολισθαίνει σε όλο και βαθύτερη ύφεση και ο αριθμός αγοραπωλησιών έχει υποστή κατάρρευση, οι φωνές που ανακοινώνουν το τέλος του κλάδου μας εντείνονται. Ένα τέτοιο κρούσμα έζησα τις προάλλες με την  ”ανακάλυψη” ενός συναδέλφου ότι τα “έξυπνα τηλέφωνα” (smartphones) έχουν μια εφαρμογή που βρίσκει τα διαθέσιμα ακίνητα σε κάθε τόπο. Έτσι μπορεί ο κάθε ενδιαφερόμενος με ένα απλό κλίκ να βρεί εκατοντάδες επιλογές σε συγκεκριμένη ακτίνα από το σημείο που βρίσκεται.

Φανταστείτε λοιπόν ένα νεαρό ζευγάρι που κατεβαίνει μια βόλτα στο Κολωνάκι για καφέ και αποφασίζει ότι θέλει να αγοράσει το επόμενο σπίτι του εδώ. Πολύ απλώς μπαίνει στην εφαρμογή και, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, έχει περίπου 1500 επιλογές στη διάθεσή του.

Οθόνη από iPhone που τρέχει το πρόγραμμα ανευρέσεως διαθεσίμων ακινήτων.

Κατόπιν, μπορεί να μπεί στις αγγελίες αναλυτικώς και να δεί λεπτομέρειες, περιλαμβανομένης της ακριβούς τοποθεσίας του ακινήτου, όπως την δίνουν οι ιδιοκτήτες. Και φυσικά, εάν το ακίνητο διαφημίζεται και από τον ιδιοκτήτη και μεσιτικά γραφεία, να επιλέξει απευθείας τον ιδιοκτήτη.

Αυτό λοιπόν ήταν η αφορμή για την τελευταία “έκρηξη” συναδέλφου, ότι ήρθε το τέλος του κλάδου μας, αφού οι αγοραστές θα μπορούν να βρίσκουν εύκολα και γρήγορα τις λεπτομέρειες των πωλητών χωρίς ανάγκη διαμεσολαβήσεως. Ο καλός συνάδελφος τα έβαλε περαιτέρω με την εταιρεία που ανέπτυξε το συγκεκριμένο λογισμικό, την οποία θεωρεί κατά κάποιον τρόπο υπεύθυνη για το κλείσιμο εκατοντάδων μεσιτικών λόγω της τιμολογιακής πολιτικής που εφήρμοσε στις έντυπες αγγελίες. “Τελειώσαμε”, είπε με σπασμένη φωνή, “μας τελειώνουν, σφάζουν την κότα που τους γεννούσε τα χρυσά αυγά τώρα που πια δεν μπορούμε να πληρώνουμε αγγελίες. Δεν ξέρω κι εγώ πόσα λεφτά τους έχω δώσει όλα αυτά τα χρόνια και αυτό είναι το ευχαριστώ.”

 Άκουγα τον συνάδελφο με κατανόηση μεν, ελαφρά έκπληξη δε. Διαφωνώ μαζί του και με τέτοιου είδους δηλώσεις. Παρόμοιες εφαρμογές είναι πρωτοποριακές. Σε μια ελεύθερη αγορά οι προμηθευτές δεν κινούνται απαραιτήτως με βάση συναισθηματικά κριτήρια και  πολύ καλώς πράττουν εάν νομίζουν ότι θα βγάλουν περισσότερα χρήματα να προσπαθούν, ιδιαιτέρως που ο κλάδος παραμένει χωρίς ουσιαστική αντίδραση στα τεκταινόμενα.

Η κυριότερη αντίρρηση μου όμως είναι στην απαράδεκτη εξάρτηση του κλάδου μας από τις αγγελίες. Είναι πολύ λογικό για κάποιον εξαρτημένο να τον εκμεταλλεύονται. Η λύση δεν είναι η διαπραγμάτευση καλύτερων όρων προμήθειας του εξαρτησιογόνου, η λύση είναι η απεξάρτηση.

Πουθενά στον κόσμο, πλην υπαναπτύκτων οικονομιών, δεν έχουν κερδοφόρο οικονομικό αποτέλεσμα οι αγγελίες. Σε μικρότερο βαθμό παρεμφερείς διαπιστώσεις ισχύουν και για τις ηλεκτρονικές αγγελίες. Ακόμα και στις ΗΠΑ, όπου το διαδίκτυο κυριαρχεί, οι αγοραστές που έρχονται μέσω διαδικτύου δεν ξεπερνούν το 10%, σύμφωνα με τα στοιχεία της NAR.

Τα μυστικά της επιτυχίας είναι αλλού: στην εκπαίδευση, τον επαγγελματισμό και τη συνεργασία επί τη βάσει αυστηρής δεοντολογίας. Πράγματι, ο συνάδελφος έχει κατά κάποιον τρόπο δίκαιο, οι προμηθευτές στην Ελλάδα μοιάζει να στραγγαλίζουν μια ώρα αρχύτερα τον παλαιό τύπο αυτοδίδακτου μεσίτη που τους θησαύρισε(-αμε) τα προηγούμενα χρόνια. Είναι το τέλος της παλαιού τύπου μεσιτείας, αλλά όχι το τέλος της μεσιτείας.

Για μια άλλου τύπου επαγγελματική μεσιτεία μάλιστα, ίσως απλώς αυτή η πίεση να επιταχύνει τις εξελίξεις.

Το νέο τέλος ακινήτων

Όταν κανείς κάνει μια εκτίμηση της αγοράς, μια ανάλυση, η οποία δείχνει κάποιες τιμές, ποτέ δεν ξέρει το γιατί ή το πώς ακριβώς θα φθάσουν αυτές οι τιμές εκεί.  Λίγους μήνες μετά το σκάσιμο της Lehman Bros τον Σεπτέμβριο του 2008,  η (αμερικανική) εταιρεία στην οποία ανήκαν τότε τα γραφεία μου, μου ζήτησε να κάνω μια ανάλυση ως επικεφαλής του αντιστοίχου τμήματος για την πορεία των τιμών στην Ελλάδα.

Αν και τότε ακόμη οι τιμές κρατούσαν πολύ, όπως και ο αριθμός των αγοραπωλησιών, τους έστειλα μια σειρά από σενάρια, με το μέσο να προβλέπει πτώση 25%. Αυτή είναι μια δραματική πτώση, και ένα σενάριο το οποίο περιελάμβανε μείζονα ύφεση, αλλά προς τιμήν τους την δημοσίευσαν εν μέρει στο ετήσιο δελτίο της εταιρείας. Αναφέρθηκα και πάλι αργότερα σε αυτά τα αποπληθωριστικά σενάρια, όπως και το πλέον καταστροφικό τον “Αρμαγεδδώνα” που περιλαμβάνει και (απευκτέα) νομισματική αλλαγή. Οι αναφορές δεν έγιναν τυχαίως σε αγγλικά κείμενα, διότι οι αντιδράσεις των εμπλεκομένων σε ελληνικές σχετικές δημοσιεύσεις ήσαν οξείες. Σημαντικοί διεθνείς οίκοι όπως η Fitch συμφώνησαν προσφάτως ότι μια τέτοια διόρθωση είναι ορατή.

Όπως είπα και προηγουμένως ωστόσο, ποτέ δεν ξέρεις ποιό μοντέλο θα δουλέψει ή εάν τέλος πάντων τα σενάρια θα επαληθευθούν και το κυριότερο, υπό ποιες συνθήκες. Οι χθεσινές ανακοινώσεις της Κυβερνήσεως, δείχνουν ότι ίσως το μέσο σενάριο αποδειχθεί αισιόδοξο.

Οι αντιδράσεις των ιδιοκτητών και λοιπών φορέων είναι αναμενόμενες, αλλά είναι να αναρωτιέται κανείς τι θα γίνει σε μια ήδη χειμαζόμενη αγορά από την οποία θα αποστραγγισθούν ακόμη πάνω από 2 δις Ευ. Εάν η άνοδος των τιμών των ακινήτων δημιουργεί “wealth effect”, όπου οι πολίτες αισθάνονται πλουσιότεροι, ξοδεύουν περισσότερο και η οικονομία αναπτύσσεται, τότε μετά βεβαιότητος μια πτώση 25, 35 ή 45% θα μπορούσε να έχει δραματικές συνέπειες, βαθαίνοντας την ήδη βαθειά ύφεση. Ειδικά σε μια χώρα όπως ή Ελλάς, όπου ο πλούτος των νοικοκυριών είναι κατά κύριο λόγο επενδεδυμένος σε ακίνητα.

Φαίνεται πως έχουμε μπροστά μια περίοδο συνέχισης της ραγδαίας αποκλιμάκωσεως των τιμών, ώσπου τουλάχιστον να βρεθεί μια λύση στα δημοσιονομικά και οι τράπεζες να ξαναρχίσουν να λειτουργούν, δηλαδή να δανείζουν. Από την άλλη η περίοδος αυτή θα λήξει με αγοραστικές ευκαιρίες που δεν έχουν υπάρξει  για γενιές.

Το τέλος του οικονομικού (υπέρ)κύκλου που φέρνει το νέο τέλος, θα είναι μια νέα αρχή.

Ο κλαυθμός (και) των δικηγόρων

Πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία παρουσίαστηκαν από τον Πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών σχετικώς προς τον αριθμό των παραστάσεων που πραγματοποίησαν τα μέλη του. Αναλυτικότερα, σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα η πορεία υπήρξε η εξής:

- Το 2007 έγιναν 92.200 παραστάσεις

- Το 2008 έγιναν 85.626 παραστάσεις

- Το 2009 έγιναν 72.364 παραστάσεις

- Το 2010 έγιναν 63.754 παραστάσεις

- Το 2011 και μέχρι σήμερα 24.538 παραστάσεις

Βλέπουμε λοιπόν ραγδαία πτώση των παραστάσεων που, επειδή στην Ελλάδα είναι υποχρεωτικές, αντανακλούν την ραγδαία πτώση του αριθμού των μεταβιβάσεων.  Είναι κατ’αρχήν άξιο σχολιασμού ότι λόγω της μεγάλης ισχύος των δικηγόρων στο Κοινοβούλιο και την διοίκηση, στο έως τώρα κρατικιστικό μοντέλο της χώρας, η παράσταση τους με κεντρικώς ρυθμιζόμενες αμοιβές είναι υποχρεωτική, σε αντίθεση με πολλές άλλες χώρες.  Η αλήθεια είναι ότι η έως τώρα χαώδης πραγματικότητα στον τομέα των ακινήτων, με τις συστηματικές προσπάθειες συντεχνιακών συμφερόντων κατά του Κτηματολογίου, δημιουργεί εκ των πραγμάτων αυτή την ανάγκη. Ας ελπίσουμε ότι η νέα πραγματικότητα θα επιτρέψει και στη χώρα μας οι μεταβιβάσεις να γίνονται εύκολα, γρήγορα και προπαντός φθηνότερα, για την πλειοψηφία των ακινήτων με την εξειδικευμένη συνδρομή των νομικών να χρειάζεται μόνον σε ιδιαίτερες περιπτώσεις.

Ειλικρινώς δεν με παραξενεύει που κάποιοι δικηγόροι δεν έχουν κάνει ούτε μια παράσταση.  Εξ όσων γνώρισα, σε κάποιους μόνον θα εμπιστευόμουν ως ιδιοκτήτης ή αγοραστής την τύχη μιας συμφωνίας μου.

Κάθε επαγγελματίας μεσίτης ακινήτων έχει να διηγηθεί πολλές ιστορίες με πρωταγωνιστές δικηγόρους που χάλασαν συμφωνίες που με κόπο είχαν δομηθεί, για να μην πω για ιστορίες απίστευτης αμελείας ή ασυνέπειας  ή άλλες περιπτώσεις στις οποίες ο δικηγόρος θεωρούσε εαυτόν (παρα)μεσίτη. Αλλά, καθώς στο ίδιο δημοσίευμα φαίνεται ότι ο αριθμός των ενεργών δικηγόρων στην Αθήνα ξεπερνά κατά πολύ τις 20.000, εν αντιθέσει προς τους ενεργούς μεσίτες που είναι κλάσμα αυτού του αριθμού, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν και πολλοί, καλοί και έντιμοι νομικοί, οι οποίοι βρίσκουν λύσεις αντί να δημιουργούν κωλύματα στην ολοκλήρωση της διαδικασίας. Όσο λοιπόν η παράσταση παραμένει υποχρεωτική, δεν έχουμε παρά να συνεργαζόμαστε με εντίμους επαγγελματίες που έχουν αντίληψη της δυσκολίας ολοκληρώσεως μιας εμπορικής συμφωνίας, ενώ ταυτοχρόνως προασπίζονται τα συμφέροντα των πελατών τους με εντιμότητα και συνέπεια.

Το 2011 αποδεικνύεται η δυσκολότερη χρονιά έως τώρα για τον κλάδο των ακινήτων. Είναι στο χέρι και ημών των μεσιτών να επιλέξουμε, ενισχύσουμε και αναδείξουμε ικανούς, εντίμους και συνεπείς ανθρώπους παρεμφερών κλάδων.

Πίσω στο 2002-3

Μια που έχω ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις διεθνείς αγορές, παρακολουθώ και από καιρού εις καιρόν σχολιάζω τον δείκτη S&P/Case-Shiller που αποτυπώνει τις κινήσεις των τιμών των κατοικιών στις ΗΠΑ. Προ καιρού, όταν ο δείκτης αυτός εμφάνισε μια άνοδο αναρωτήθηκα μάλιστα εάν αυτός θα ήταν Ο πυθμένας ή απλώς ένας τοπικός πυθμένας. Δυστυχώς φαίνεται ότι επικρατεί το δεύτερο σενάριο.

Τα στοιχεία που μόλις ανακοινώθηκαν δείχνουν ότι οι τιμές επέστρεψαν εκ νέου στα επίπεδα του 2002-3 και μάλιστα παρά την ιδιαιτέρως φθηνή χρηματοδότηση με πολύ χαμηλά επιτόκια για το δολλάριο, που συνεχίζει να παρέχει η Ομοσπονδιακή Τράπεζα στην εκεί οικονομία. Μόνο σε μια περιοχή (Ουάσιγκτον) κατεγράφη άνοδος ενώ ο δείκτης βρέθηκε περίπου στο προηγούμενο χαμηλό του το 2009 (ή ελαφρώς χαμηλότερα αν δε λάβουμε υπόψιν εποχιακές διαφορές).

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σε έναν διαγραμματικό σχηματισμό που θα μπορούσε να είναι διπλός πυθμένας, κάτι που από τεχνικής απόψεως σημαίνει ενδεχόμενο ανόδου. Κάτι τέτοιο όμως φαίνεται να συγκεντρώνει μικρές πιθανότητες, καθώς η κρίση στην κατοικία στην Αμερική αναμένεται να κρατήσει ακόμη.

Τι σημαίνει αυτό για τις δικές μας ακτές; Έχω ξαναπεί ότι η Ελλάδα έχει μια σειρά από σημαντικές δομικές διαφορές με τις αγγλοσαξωνικές χώρες, με κυριότερη ότι ο σχετικός δανεισμός μας ως προς την ακίνητη περιουσία είναι πολύ μικρότερος. Είναι ωστόσο προφανές ότι η οικονομία μας αντιμετωπίζει πολύ σημαντικότερες προκλήσεις. Έτσι, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι η διαβλεπόμενη επιβράδυνση της οικονομίας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού θα επιτρέψει να υπάρξουν πολύ καλύτερες προοπτικές για τη δική μας αγορά, ακόμη και εάν όλα τα ενδογενή προβλήματα λυθούν.

Το αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι οι τιμές στις ΗΠΑ βρίσκονται και πάλι στα επίπεδα του 2003 και δεν προβλέπεται ταχεία ανάκαμψη. Αυτό καλό είναι να το θυμόμαστε οι επαγγελματίες και όταν μιλάμε με ιδιοκτήτες και όταν δίνουμε τη γνώμη μας για το πόσο γρήγορα θα ανακάμψει η δική μας αγορά.

Μειώσεις μισθωμάτων

Με αφορμή την τηλεοπτική εμφάνιση στο δελτίο ειδήσεων του Αντέννα (ανοίγει νέο παράθυρο), πήρα πολλά μηνύματα μεταξύ των οποίων και μερικά -λιγότερα είναι η αλήθεια-  που μου επεσήμαναν ότι οι μεσίτες δεν πρέπει να μιλάμε ποτέ για μειώσεις τιμών.

Ομολογώ ότι αυτό με άφησε έκπληκτο. Πώς είναι δυνατόν να μιλάμε για διαρκή άνοδο όταν η γενική τάση είναι εμφανώς πτωτική και μάλιστα σε αγορές όπου εξομαλύνσεις τιμών είναι σαφώς ευπρόσδεκτες; Εάν ο Σολωμός έλεγε ότι πρέπει να μάθουμε να θεωρούμε “εθνικόν ό,τι είναι αληθές”, ίσως πρέπει σιγά-σιγά να είμαστε έτοιμοι να ακούμε τις γνώμες των ειδικών όπως αυτές αποτυπώνουν την κατάσταση της αγοράς.  Επεσήμανα εδώ και χρόνια ότι είχε αρχίσει η διαδικασία των ζητήσεων χαμηλοτέρων τιμών στα ενοίκια. Αυτό είναι απολύτως θεμιτό σε μια αγορά που πέφτει προκειμένου να προστατευθούν τα συμφέροντα και των ενοικιαστών, αλλά ΚΑΙ των ιδιοκτητών. Δεν (επαναλαμβάνω ΔΕΝ) είναι στο συμφέρον των ιδιοκτητών να ζητούν παραλόγως υψηλά μισθώματα και να κρατούν τα ακίνητά τους ξενοίκιαστα χάνοντας εισοδήματα. Έχω δει επανειλημμένως ιδιοκτήτες το τελευταίο διάστημα να ενοικιάζουν ιδιοκτησίες σε τιμές πολύ υποδεέστερες αυτών που τους είχαν προταθεί πέρυσι. Σε κάποιες περιπτώσεις μου λένε “έπρεπε να σε είχα ακούσει”, σε μερικές μια δύο μου είπαν ακόμη-ακόμη “έπρεπε να μας είχες πιέσει περισσότερο (!)”.

Εν πάση περιπτώσει, η διαδικασία μειώσεως ενοικίων είναι και απολύτως νόμιμη συμφώνως και προς δυο τελευταίες αποφάσεις του Αρείου Πάγου, αλλά και τα άρθρα του Αστικού Κώδικος και εντελώς λογική για αγορές που έχουν υποστή κατάρρευση στο τζίρο τους. Σε πραγματικούς όρους στο Κολωνάκι λ.χ. ενοικιάζουμε εκ νέου καταστήματα από 15 έως 50% κάτω (αναλόγως θέσεως και προβολής) εν σχέσει προς τα μισθώματα των “καλών” (για τους ιδιοκτήτες) εποχών. Και φυσικά, συνεχίζουμε να ενοικιάζουμε, απλώς ο ρυθμός δεν είναι ικανός (ακόμη) να απορροφήσει την αυξανόμενη προσφορά.

Είναι μια νέα κατάσταση, ταυτοχρόνως όμως είναι και μια μεγάλη ευκαιρία για όσους έχουν οικονομική επιφάνεια και επιθυμούν να τοποθετηθούν, να μπουν σε αγορές που έως πρότινος η είσοδος ήταν απαγορευτική λόγω υψηλού κόστους. Το 2011 θα αποδειχθεί, όπως λέγαμε πέρυσι σε μια συνάντηση,  έτος positioning, λήψεως δηλαδή καλών θέσεων από ισχυρούς παίκτες, εν όψει τέλους της βαθιάς υφέσεως στην οποία μπήκε η χώρα προ τριετίας. Και εάν χρειάζεται να επισημάνω το προφανές, ο κόσμος ψωνίζει στις εκπτώσεις…

ΠΩΛΕΙΤΑΙ: εξαιρετικά κρατικά πάγια

Πριν από μερικούς μήνες δεχθηκα ένα τηλεφώνημα από Παρίσι. Δημοσιογράφος της εφημερίδας “Le Monde” ήθελε να ρωτήσει περί των δηλώσεων Γερμανών πολιτικών σχετικώς με πωλήσεις νησιών. Απήντησα ότι τίποτα τέτοιο δεν έχει ανακοινωθεί. Λίγο αργότερα  η ίδια η Isabelle Rey-Lefebvre, κορυφή του οικονομικού ρεπορτάζ στην Γαλλία, ήρθε στην Αθήνα και μου πήρε συνέντευξη στο γραφείο μου, η οποία κατέληξε σ’ ένα άρθρο (ανοίγει νέο παράθυρο).

Με την Isabelle Rey-Lefebvre στο γραφείο "Πόλις".

Στην συνέντευξη, αλλά και καθώς πίναμε καφέ στον πεζόδρομο της Μηλιώνη, μου έκανε εντύπωση η διαπίστωσή της ότι η πώληση κρατικών παγίων είναι αναπόφευκτη για όλες τις υπερχρεωμένες Ευρωπαϊκές χώρες, κάτι που επίσης δημοσίευσε λίγο μετά. Θυμήθηκα την συνάντησή μας την Παρασκευή με τις άκομψες (για να το θέσω ευγενικά) δηλώσεις των εκπροσώπων των δανειστών του Δημοσίου. Και από τη μια τα σχόλια φίλων στο άλμπουμ της συνεντεύξεως στη Le Monde στο Facebook, από την άλλη μια γρήγορη ματιά στο διαδίκτυο αποδεικνύει ότι η υπόθεση την αξιοποιήσεως κρατικής περιουσίας έχει ήδη προχωρήσει (με παραχώρηση λ.χ. εκτάσεως ίσης προς το 6% της Ρόδου, ενώ άλλος κατάλογος δέκα προνομιούχων ακινήτων σε όλη τη χώρα  μόλις δημοσιοποιήθηκε).

Φαίνεται λοιπόν ότι οι Financial Times έχουν δίκιο ότι η ανάπτυξη των ακινήτων έχει επιλεγεί ως η ατμομηχανή για να επιστρέψει η χώρα στην ανάπτυξη, αλλά και να μειωθεί το τερατώδες κρατικό χρέος. Ασφαλώς η προσέλκυση ευπόρων αλλοδαπών στην εξοχική κατοικία παραμένει ζητούμενο εδώ και χρόνια. Είναι όμως κρίσιμο η “ανάπτυξη” να γίνει με αξιοπρεπείς όρους και όχι ως γενικευμένη εκποίηση όπου πλουτίζουν μόνον οι γνωστοί “παροικούντες την Ιερουσαλήμ” των κεντρικών εξουσιών. Το να γίνει η Ελλάς μια τεράστια τσιμεντοποιημένη Costa Brava για να πληρωθούν τόκοι δανείων σπατάλων προηγουμένων κυβερνήσεων σε τι και ποιούς θα ωφελήσει;

Περισσότερες λεπτομέρειες…

Επειδή πολλοί συνάδελφοι με ρωτούν περισσότερες λεπτομέρειες για την συνεργασία με τον ΕΛΟΤ σχετικώς με το νέο πρότυπο ΕΝ15733, που υπεγράφη την περασμένη εβδομάδα, με ιδιαίτερη χαρά είδα ότι ανέβηκαν περισσότερες λεπτομέρειες καθώς και το πλήρες Δελτίο Τύπου. στον ιστότοπο του ΣΕΚ (ανοίγει νέο παράθυρο).

Διοργανώνεται ήδη και θα ανακοινωθεί αρμοδίως και η ημερίδα παρουσιάσεως του προτύπου με πιθανότερη ημερομηνία διεξαγωγής την 19 Μαρτίου. Αμέσως μόλις οριστικοποιηθούν οι λεπτομέρειες θα σας ενημερώσω.

Μια ιστορική ημέρα

Πολλές φορές συναντάω την έκπληξη γνωστών και φίλων όταν λέω με τι ασχολούμαι. Στην Ελλάδα, βάσει παλαιότερης έρευνας, η έννοια “μεσίτης” χαίρει αντίστοιχης εκτιμήσεως με τον συμπαθή κλάδο των αυτοκινητιστών ταξί (ευτυχώς όμως, όπως λέει χαριτολογώντας μια συνάδελφος, κάπως μεγαλύτερης εκτιμήσεως από τις… κατσαρίδες). Κι όμως, ο πολιτισμός μας έχει αποδώσει τον όρο “μεσίτις” σ’ένα πρόσωπο τόσο σεβάσμιο όπως η Παναγία. Δυστυχώς, περιττό να πω ότι κανείς δεν βλέπει τον κλάδο σαν “παναγίες”, κάθε άλλο.

Μετά από λίγα χρόνια δραστηριοποιήσεως στην Ελλάδα, μπορώ να καταλάβω γιατί συμβαίνει αυτό: δεν υπάρχουν κοινά αποδεκτές διαδικασίες, μεθοδολογία ούτε καν ορολογία. Όποιος θέλει περίπου αυτοανακηρύσσεται “μεσίτης” πολλές φορές με ανομολογητο στόχο “την καλή” ή “την αρπαχτή” και ως εκ τούτου ολέθρια αποτελέσματα. Μιλάμε ωστόσο για έναν κλάδο που στο εξωτερικό έχει τέτοια δύναμη, ώστε να βρίσκεται στην αιχμή του δόρατος των οικονομιών, μαζί με τους άλλους επαγγελματίες όπως δικηγόροι, ιατροί και λογιστές. Αποτελεί όμως ζητούμενο πώς θα λειτουργήσει η “βιομηχανία” του Real Estate και στην Ελλάδα πέρα από αυτοδίδακτα μικρομάγαζα που σήμερα υπάρχουν και αύριο όχι.

Επειδή κάνω αυτές τις σκέψεις χρόνια και επειδή τίποτα δε φαίνεται να κινείται στο τέλμα (και) του κλάδου, δεν μπορώ να κρύψω την συγκίνησή μου με την ολοκλήρωση σήμερα ενός επίπονου και δύσκολου, αλλά ελπίζω καθοριστικού για το μέλλον Έργου, την ανακοινωση του Ευρωπαϊκού Προτύπου ΕΝ 15733 και για την Ελλάδα. Επιτέλους, έχουμε ολοκληρώσει το Πρότυπο για την Τυποποίηση των διαδικασιών και προχωράμε στην Πιστοποίηση Επαγγελματιών Μεσιτών με την βοήθεια του Ελληνικού Οργανισμού Τυποποιήσεως (ΕΛΟΤ). Η σημαντική και επίπονη, αλλά ταυτόχρονα και γεμάτη έμπνευση και μεράκι δουλειά που έκανε η Ομάδα Έργου για το Ευρωπαίκό Πρότυπο από πέρυσι (Ι Σαριδάκης, Μ. Σταυροπούλου, Γ. Σιταρας, βασικός συντελεστής που δυστυχώς σήμερα έλειπε, Μ. Σεργάκης κι εγώ), έφτασε σήμερα σ’ένα βασικό στάδιο ολοκληρώσεως με την υπογραφή του Μνημονίου με τον ΕΛΟΤ.

Η Ομάδα Έργου σ'ενα διάλειμμα. Από δεξιά (καθήμενοι) Μ. Σεργάκης, Μ. Σταυροπούλου, Γ. Σιταράς, (όρθιοι) Ι. Σαριδάκης, Κ. Θεοδωρίδης

Το Ευρωπαϊκό Πρότυπο, που εφαρμόζεται ήδη σε 31 χώρες, έρχεται και στην Ελλάδα. Οι διασυνοριακές συνεργασίες και δουλειές, αλλά και οι εντός των συνόρων ανταλλαγές θα μπορούν επιτέλους να γίνονται με μέθοδο και σεβασμό στα δικαιώματα και του καταναλωτού και του επαγγελματία μεσίτου. Προβλέπεται επίσης να δημιουργηθεί και Μητρώο Πιστοποιημένων Μεσιτών, ώστε να γνωρίζει ο καταναλωτής ποιός είναι τι, να διαπραγματεύεται αντιστοίχως την αμοιβή για τις υπηρεσίες του, αλλά και να μπορεί να υποβάλει τα παράπονά του, γνωρίζοντας ότι κάποιος θα τα ακούσει.

Από την υπογραφή του Μνημονίου ΣΕΚ-ΕΛΟΤ: Χ. Π. Ζακολίκος Διευθύνων Συμβουλος ΕΛΟΤ, Μαριάννα Σταυροπούλου Πρόεδρος ΣΕΚ, Κοσμάς Θεοδωρίδης, Ομάδα Έργου Ευρωπαϊκού Προτύπου

Θα πάρει χρόνια για να αλλάξει ο κλάδος μας και να φθάσει στην επιρροή και τη θέση που έχει σε άλλες χώρες. Αλλά, σήμερα στο κτήριο του ΕΛΟΤ στη Λεωφόρο Κηφισού, έγινε ένα σημαντικό βήμα εμπρός.

Νέα στοιχεία δείχνουν πτώση

Τα μόλις δημοσιευθέντα στοιχεία του δείκτη  S&P/Case-Shiller δείχνουν έναν ακόμη πτωτικό μήνα στις ΗΠΑ που συνεχίζει να κινείται εντός της ευρύτερης περιοχής του προ περίπου διετίας πυθμένος.

 

Συνεχίζουν να κινούνται δηλαδή οι τιμές στο ύψος που είχαν το 2003 με δραματικές μειώσεις σε σχέση με την “φούσκα” που μεσολάβησε. Μένει να δούμε εάν τα πλέον απαισιόδοξα σενάρια για περαιτέρω πτώση στα επίπεδα του 2001-2002 επαληθευθούν.

Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι διαφορετική για πολλούς λόγους, αλλά δε βλέπω ακόμη σοβαρό λόγο να επανεξετάσω ανοδικώς το μέσο σενάριο απωλείας της τάξεως του 25% σε επίπεδο μακροδεικτών (υπάρχει βεβαίως πάντοτε ένα καλύτερο κι ένα χειρότερο σενάριο και βλέπουμε να υλοποιούνται και τα δύο σε επίπεδο περιοχών ή και κατηγοριών ακινήτων). Από την άλλη, μετά από μερικά πραγματικά καταστροφικά τρίμηνα στο επίπεδο των αγοραπωλησιών, έχουμε σαφή εμπειρικά στοιχεία αναθερμάνσεως ή καλύτερα σταθεροποιήσεως της αγοράς ως προς αυτόν τον δείκτη (αλλά όχι ως προς τις τιμές). Θα επανέλθω με εκτενέστερο σχολιασμό αμέσως μόλις δημοσιευθούν οι Εθνικοί Λογαριασμοί από την ΤτΕ.

Κρίση; Ποιά κρίση;

Διάβασα σήμερα, όχι χωρίς κάποια ευχαρίστηση, την είδηση ότι το νέο ρεκόρ για αγοραπωλησία κατοικίας μόλις έσπασε: 140 εκατομμύρια στερλίνες (περίπου 220 εκατομμύρια $ ΗΠΑ, ή 168 εκατομμύρια Ευρώ) για ένα διαμέρισμα 6 υπνοδωματίων στο Λονδίνο σε εξαιρετική διεύθυνση. Η αλήθεια είναι ότι η πρόσφατη επίσκεψή μου στην Αγγλία μου άφησε ακριβώς αυτή την εντύπωση, πως δηλαδή οι εκεί ειδικοί θεωρούν ότι τα χειρότερα έχουν περάσει καθώς ιδαιτέρως οι κατοικίες πολυτελείας γίνονται ανάρπαστες από ξένα κυρίως πορτοφόλια.

Είναι έτσι; Τα στοιχεία και από τις ΗΠΑ επιτρέπουν μια κάποια συγκρατημένη αισιοδοξία ότι η ευρύτερη τωρινή περιοχή τιμών θα αποτελέσει μεσομακροπρόθεσμο πυθμένα. Ακόμα και τα απαισιόδοξα σενάρια ωστόσο δεν προβλέπουν δραματικές πτώσεις από αυτή τη ζώνη τιμών, ακόμη και εάν η αγορά ταλαιπωρηθεί για περισσότερο καιρό. Μια συνολική πτώση της τάξεως του 40% η οποία συζητείται, εφόσον έχει ήδη συντελεστεί το 33%, αν και δυσάρεστη, έχει ήδη ολοκληρώσει το μεγαλύτερο μέρος της και καλεί για ανεύρεση ευκαιριών.

Και η Ελλάδα; Το πρόβλημα της Ελλάδος είναι αρκετά διαφορετικό, καθώς τα ακίνητά μας αποτιμώνται σε νόμισμα (ευρώ) του οποίου ο όγκος κυκλοφορίας δεν έχει μεγαλώσει όσο αυτός των νομισμάτων των Αγγλοσαξωνικών χωρών και που σε κάθε περίπτωση πληρώνει μεγαλύτερο επιτόκιο. Άλλωστε, οι εκτιμήσεις των ειδικών – και η δική μου- διέφεραν αρκετά για τις αγορές ακινήτων Αγγλίας, ΗΠΑ και Ελλάδος.

Είναι πολύ καλό νέο λοιπόν ότι οι Αγγλοσαξωνικές αγορές φαίνεται να αναζωογονούνται, καθώς η χώρα μας τις ακολουθεί παραδοσιακά με κάποια διαφορά φάσεως, αλλά είναι ακόμη νωρίς για όνειρα συμφωνιών εκατοντάδων εκατομυρίων σε κατοικίες στην Ελλάδα. Άλλωστε αυτό που μου άρεσε ιδιατέρως στο άρθρο ήταν η φράση “δεν υπάρχουν βραβεία για την υψηλότερη ζητούμενη τιμή”.

Με λίγα λόγια μπορεί κανείς να ονειρεύεται υπερβολικές τιμές, αλλά σημασία έχει τι πληρώνει η αγορά. Ένα χρήσιμο σχόλιο για όλους τους εμπλεκόμενους και στην Ελληνική αγορά ακινήτων.